Ontevredenheid is jouw kompas

“Je leek me zo’n altijd blij figuur. Altijd heppie de peppie en altijd geluk met alles. Dat kan toch niet? Dat gaat mij nooit lukken dacht ik, want zo leuk is het allemaal niet. Ik had echt geen zin om naar jou toe te komen voor coaching.”

De sessie liep bijna ten einde en na mijn vraag of er nog iets gezegd moest worden kwam er bovenstaande zin.

Ik moest er echt even over denken. Ben ik zo blij en joepie de poepie? Waarschijnlijk. Maar dat is niet zomaar.

Mijn jeugd was ronduit lastig. Ik droeg dingen die ik niet hoorde te dragen, laten we het daar maar op houden.

Hoe ouder ik werd hoe meer ik beleefde. Ik vond studeren geen bal aan en hoorde nergens echt bij. Avontuur beviel me beter en na een van mijn reizen bleek ik bij thuiskomst malaria tropica te hebben, waardoor ik op sterven ging liggen. Zes pillen Lariam in 1 keer slikken was de enige remedie en daarna was ik jaren vreselijk moe.

Fast forward.

Ik heb twee kinderen en een man. Is dat altijd tof? Nee. We maken bijvoorbeeld wel eens ruzie. Ik wil ze dan met groot plezier in een container aan de straat zetten. Ze doen en zeggen dingen, tegen mij of andere mensen, die ik lastig vind. Verder zijn we dol op elkaar en is er heel veel liefde, plezier en genegenheid.

We hebben een hond. Die is superlief maar hij legt drollen in de tuin als ik niet kijk. En laatst at hij mijn schoen op. Terwijl we bijna op vakantie gaan en ik precies die schoenen mee wilde nemen.

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik kan me over al deze zaken heel ontevreden voelen maar wat mij overal doorheen helpt is mijn veerkracht. Een enorme veerkracht. Juist door al die vervelende levenszaken.

Want het gaat er niet om dat je alles perfect gelukkig en heppie de peppie voor elkaar hebt, het gaat er om wat je doet met de dingen die lastig, moeilijk en stressvol zijn. En die dingen maken wij allemaal mee, waar of niet?

 

Veerkracht gaat over vertrouwen hebben in je eigen kunnen en daardoor (kleine) kansen en mogelijkheden zien. Het gaat over moed vinden om door te zetten. Én, als je echt iets wilt bereiken, je geen bal aan te trekken van nutteloze adviezen van de verkeerde mensen. Adviezen die gebaseerd zijn op angst of onwetendheid.

 

Ooit zei een GAK (dat heette toen nog zo) arts tegen mij dat ik een PTSS stoornis had en dat ik in principe nooit meer kon werken. Dat was toen ik in een burnout zat (dat heette toen nog niet zo).

“Over my dead body” dacht ik. “Dat bepaal ik zelf wel”. Niet lang daarna werd ik zelfstandig ondernemer.

Waar gaat het in essentie om?

Dat je jezelf leert kennen en respecteren. Dat je leert voelen waar je energie van krijgt en wat maakt dat je leeg stroomt. Je kunt leren ontspannen in wie je bent, in hoe je bent, zodat je een rust ervaart die je verder brengt dan je ooit dacht. Vanuit die rust komt plezier en energie, omdat je jezelf niet meer af hoeft te wijzen.

Is dat spannend? Ja natuurlijk! Want je weet niet waar je aan begint en je weet niet hoe het zal eindigen. Dat is nu juist het ding met leren vertrouwen op jezelf. En op anderen.

Maar als je kunt geloven dat jij het in je hebt om te dealen met zaken die lastig zijn dan kun je met kleine stappen en met plezier de situatie waar je ontevreden over bent veranderen. Je ontevredenheid is dan dus een kompas.

Net zoals de man van in het begin: hij zette een kleine stap en ging naar een collega die al eerder bij mij was voor coaching. Hij legde haar zijn twijfel voor. “Ga!” Zei ze. “Want het is leuk. Ze spiegelt, geeft je handvaten en zet je aan het denken. Vertel het Iris gewoon, wellicht is ze zich er niet van bewust”.

Dat was ook zo:-)

Je ontevredenheid die hoeft niet weg, hij wijst je juist de weg. De  weg naar plezier, zelfvertrouwen, energie en rust.

En ook jij kunt dat bereiken want ook jij hebt daar de juiste veerkracht voor, al geloof je soms van niet.

Ik wens je daarom heel veel plezier, liefde en evenwicht toe,

Iris