Jij bent van betekenis, ook al denk je soms van niet

Ik ben een kletsmajoor. Altijd als ik ergens ben sta ik druk te praten met een of ander mens. Het kost mij moeite om gewoon even mijn mond dicht te houden. Maar ja, wat wil je ook, met een boswachter als vader en een maatschappelijk werker als moeder.

Goed.

Ik ben dus een kletsmajoor. Mijn kinderen lopen al hun hele leven aan mijn rokken te trekken dat ik mee moet komen en mijn man gebaart me sinds ik hem ken op te schieten omdat hij nu toch echt naar huis wil.

Toen ik jong was werd ik regelmatig door mijn moeder ondergedompeld in haar familie. Mijn grootouders hadden een bakkerij, die in de tijd dat ik er kwam was overgenomen door mijn oom. Mijn opa leefde toen al niet meer. In die bakkerij was het nooit stil, behalve dan in het kamertje van mijn oma, die sokken zat te breien voor het raam. Er was een grote leefkeuken, waar je de bel van de winkel hoorde en waar je door een deurtje kon om in het broodbak gedeelte te komen. Achter dat deurtje begon onmiddelijk een glibberig trappetje, dat je af kon lopen om in de bakkerij te komen. Meestal rook het er heerlijk.

Hoe ik er ook uit zag, wat ik ook deed, met wie ik ook aan kwam zetten, zodra mijn tantes hun voordeur open maakten en mij zagen spreidden ze hun armen wijd open en riepen: “aaaaaaaah sjatteke!” (wij komen uit Zuid-Limburg). Daarna trokken ze me naar binnen en kwam er een belangrijke vraag: “wat wil je eten?”. Als ik mazzel had wisten ze van te voren dat ik kwam en stonden er wafels, of ander lekkers, op tafel.

Nu dan mijn vader.

Die was dus boswachter.

Als kind liep ik mee tijdens excursies, sjouwde achter hem aan terwijl hij op zoek ging naar een of ander iets, verschool me voor al die mensen die over de vloer kwamen en voelde trots, maar ook terughoudendheid, omdat ik de dochter van de boswachter was.

Waar ik het over wil hebben is het volgende:

als je er even helemaal doorheen zit, als het donker is omdat je stress hebt, het leven zaken over je heen gooit waar je niet op zit te wachten, als iedereen gelukkig lijkt te zijn behalve jij: zoek dan naar iets of iemand heel dichtbij, in je familie, je vriendenkring of wat dan ook, waar je je heel erg goed bij voelt.

Ik bedoel niet dat je speelt dat je je goed voelt.

Ik bedoel dat je je kunt vertonen in pyama met afschuwelijke pantoffels en paars geverfde haren en dat ze dan nog zeggen: “wat fijn dat je er bent!!!”

Ga op zoek in je geschiedenis naar dingen die je vormden op een leuke manier, de mensen die een positieve bijdrage hebben geleverd aan je ontwikkeling, de mensen die je accepteren zoals je bent. De mensen die een hulpbron voor je waren, zonder dat ze door hadden dat dat zo was.

Zoek ze op.

Spreek met ze.

Vertel waar je mee zit.

Leg uit wat je dwars zit, maakt niet uit wat.

We zijn zo gewend om heel onze blik te richten op alles wat er niet goed is, wat niet goed gaat, wat stom is en niet perfect, dat we vergeten dat er altijd nog mensen zijn die ons zien.

Mensen die om ons moeten lachen, ongeacht welke positie we in de maatschappij hebben.

Mensen die ons kennen, niet vanuit een houding die we aannemen maar gewoon om wie we zijn.

Ik weet niet hoe het voor jou voelt maar voor mij is dit een verademing. Ik heb dan het idee dat ik van betekenis ben gewoon om wie ik ben.

Ik geloof er in dat het belangrijk is dat we ons goed kunnen voelen ongeacht status (werk of sociaal), geld, materie, en ga zo maar door. Dat we plezier kunnen hebben, ons gedreven en nuttig kunnen voelen, vrijheid kunnen ervaren en ruimte in kunnen nemen zonder dat we daar waanzinnig veel moeten veranderen aan wie we zijn.

Er zijn al behoorlijk veel mensen die ons zien.

Omarm ze.

Want jij bent van betekenis, ook al denk je soms van niet.

Ik wens je heel veel liefde en plezier toe,

Iris