Fouten maken is doodgewoon

We zaten middenin een sessie en liepen vast. Ik kwam er niet meer uit en degene tegenover mij al helemaal niet. Zwijgend keken we elkaar aan.

De spanning die zich langzaam opbouwde werd veroorzaakt door gedachten als: “als hij maar niet denkt dat ik een slechte coach ben”. En: “Oei! Als hij maar met een fijn gevoel de sessie uitgaat!”. Etc.

Gelukkig werd ik gered door mijn ervaring en zei ik: “eerlijk gezegd begrijp ik helemaal niets van wat je zegt”.

Hij: “ik snap ook helemaal niets van wat jij zegt”.

Daarna moesten we heel hard lachen en was de spanning verdwenen.

Gelukkig.

Wat heb ik hiervan geleerd?

Niks. Nada. Noppes.

Vroeger, beste mensen, had ik soms last van faalangst.

Omdat ik anders leer dan gemiddeld had ik spanning opgebouwd rondom het goed doen, doen zoals het hoort en fouten maken.

Ik wilde alles altijd in een klap kunnen, en had niet door dat dat helemaal niet hoefde, want leren impliceert dat je het niet in een keer goed doet. Anders heet het geen leren.

Dus.

Ik moest het in een keer goed doen van mezelf, dat lukte me niet en dan kreeg ik een of andere vage blackout.

Lang verhaal kort:

Ik heb echt een grondige hekel aan deze uitspraak: “van je fouten kun je leren”. Of deze: “het geeft niet dat je een fout maakt, als je er maar van leert”.

Wat een onzin.

Waarom?

Omdat je in het leven, en in je werk, voortdurend fouten maakt. Kijk. Faalangstig dat ben ik niet meer. Maar ik ben er wel nog een beetje gevoelig voor. Als iemand dan zegt: “van je fouten kun je leren” dan denk ik dat ik er dus de volgende keer van geleerd moet hebben en die fout niet meer mag maken.

 

Ik geloof er in dat we fouten maken. En dat dat nooit stopt. De oefening is wat mij betreft om die fouten in het moment liefdevol te omarmen en er iets zinnigs mee te doen. Het te benoemen, te overdenken, ergens op terug te komen of zelfs een andere weg in te slaan. Maakt niet uit wat.

 

Zodat andere mensen zien, voelen en denken: “hee! Dat mens is te vertrouwen (ook voor zichzelf, zelfvertrouwen heeft dat)”.

Eigenlijk is dat het enige wat je te doen hebt.

Toen de tekst voor deze blog zich afspeelde in mijn hoofd zat ik op de fiets op weg naar huis. Ik wilde net afslaan toen een  man mij inhaalde en zei: “ik zou even mijn hand uitsteken want er zijn nogal wat mensen achter je die er langs willen!” Ik keek om en zag dat die “nogal wat mensen” eigenlijk alleen hem betrof.

Ok, in de praktijk had ik een fout gemaakt: ik was in gedachten verzonken en had mijn hand uit moeten steken. Maar nu! Nu kon ik kiezen. Want ga ik leren van die fout en hem daarna niet meer maken? Nee. Mij kennende niet. Dus ipv deze man in mijn hoofd allerlei verwensingen toe te slingeren verplaatste ik mijn aandacht en bedacht het einde van deze blog.

 

Het gaat er niet om dat je leert van de fouten die je maakt maar dat je oefent hoe je met jezelf, of met anderen, omgaat op de momenten waarop jij, of die ander, fouten maakt.

 

That’s basically it.

Fouten maken is doodgewoon. Iedereen doet het, echt waar. Dus maak je geen zorgen. Laat zien wie je bent, deel wat er mis ging en verlos jezelf, en daarmee de mensen om je heen, van al die nutteloze spanning.

Liefs,

Iris