Doe effe normaal!

“Eeehm… eigenlijk deed ik in mijn jeugd zo’n beetje alles wat God verboden heeft….”

Ze durfde me niet aan te kijken. “Wat dan?” vroeg ik.

“Gewoon…. de verkeerde vrienden. Te groot vuurwerk, warenhuizen leeg stelen, rondhangen waar het niet mocht, blowen, dat soort dingen…”.

Ik durfde mijn vrolijkheid over dit schoorvoetend toegeven bijna niet te tonen maar ze voelde het en keek me aan.

Ik keek terug.

Ze ging door.

Hele verhalen kwamen er. Over opgepakt worden, haar ouders, iedereen te slim af zijn, teveel drinken, altijd maar feesten, de thrill die dat opleverde.

Ik zag schaamte. Maar van binnen wist ik: daar is ze! De rebel, de tomeloze drang om de waarheid te vinden, het lef om te twijfelen aan hoe het moet en hoe het hoort. De energie om zaken positief te veranderen en het anders te doen dan de rest.

Ook wist ik dat ze daar zelf heel anders over dacht. Er was een moment gekomen dat ze zich in de nesten had gewerkt en toen maar had besloten “normaal” te worden. Ze vond een baan, kocht een huis en sois. Dat was dat.

Maar goed, de rebel in haar kreeg er schoon genoeg van. “Jij kunt meer!” schreeuwde ze. De dame luisterde niet, dus  die werd langzamerhand moe. Te moe. Burn out zo ongeveer. Of bore out, dat klinkt beter.

In ieder geval: ze kwam bij mij aan tafel.

Na een aantal sessies gaf ze toe: dit kan zo niet langer. Ik heb in principe energie voor 200 % maar nu zit ik hier maar wat te zitten en doe normale dingen met 2 vingers in mijn neus. Dingen waar ik niet eens vrolijk van word.

Nee, dank je de koekoek, als je feestenergie hebt, maar niet hebt geleerd dat je daarmee mensen kunt helpen het leven te vieren dan wordt alles behoorlijk saai natuurlijk.

Anyway, na wat vijven en zessen is ze begonnen met haar oorspronkelijke energie terug te vinden. Ze krijgt dingen voor elkaar die ze niet meer voor elkaar kreeg.

Hoe?

Door zich niet meer te schamen voor wie ze is. Ok, wat ze deed was misschien niet zo handig, maar liefde overwint alles zullen we maar zeggen.

Verder heeft ze keuzes gemaakt. Scherpe keuzes. En daar stappen aan verbonden. Bijvoorbeeld: de moed om aan haar manager te vragen haar werktijden te veranderen zodat ze meer ruimte heeft om te lezen en studeren. Ze is begonnen zich af te vragen welke vrienden er nog passen en welke niet. Dit heeft ze zelf bedacht he, niet ik.

Van mij leerde ze werken met flow en indianentijd. In diepe concentratie werken aan datgene wat echt belangrijk voor jou is (ook al heb je er geen zin in) en loslaten zodra het nodig is. Naar buiten, bewegen, geen internet, geen telefoon.

Soms he, soms, dan gaan mensen zo goed dat ik wel eens denk dat ze het beter doen dan ik:-) Dat is heel leerzaam voor mij. De mensen die ik help spiegelen wie ik ben, en de verhalen die ik leef. Want ook in mij zit een rebel, alhoewel een hele brave, dat moet gezegd.

Ok, we hebben het niet over mij, maar over de dame. De mooie, ietwat roekeloze dame. Ze runt nu een team. Dat ultrablij met haar is. Want ze gaat er voor. Ze weet wat ze te bieden heeft, en heeft geleerd de dingen te doen in haar eigen stijl, of dat nu normaal is of niet. En ze heeft liefde. Heel veel liefde. Voor haar mensen, voor haar vak, voor de rebel in haar. En dat, beste mensen, dat is toch wel bijna het hoogste wat je kunt bereiken in al het werk wat je doet: Liefde, tijd, en aandacht.

Daarom zeg ik je: zoek degene die je naar de schaduw hebt verbannen. Bevrijd hem of haar door je er niet meer voor te schamen en gebruik al die energie om je werk te doen. Ook al is het vrijwilligerswerk op een zaterdagochtend. Roep samen met de rebel: “doe effe normaal!!” tegen jezelf, vergeet al die ja maars, voors en tegens en begin gewoon.

Moet jij eens kijken wat er gebeurt…

Cheers!

Iris