3 redenen waarom je niet hoeft te veranderen

 

Over veel dingen die ik doe, zeg of schrijf voel ik me onzeker.

 

Het werkt ongeveer zo:

eerst denk ik nog dat het erg leuk is wat ik bedenk, maak of doe maar zodra het realiteit dreigt te worden dan gebeurt er iets geks.

Allemaal kritische mensen met kritische meningen verschijnen in mijn hoofd. Ze vertellen mij hoezeer ik geen (blog)schrijver, maker of coach ben. Dat ik vanalles zeg wat ik zelf helemaal niet waar maak in mijn dagelijks leven en dat ik daarom mijn mond moet houden. “Wie denkt ze wel niet dat ze is?” schreeuwen ze in koor.

Daardoor voel ik me onzeker en geloof dat het schreeuwkoor gelijk heeft.

 

Dit heeft een reden.

Lang had ik het idee dat ik minder waard ben omdat het mij niet lukte fatsoenlijk te studeren, een keuze te maken op vakgebied, op tijd kinderen te krijgen, te trouwen en aanverwante zaken.

Ik doe telkens anders dan gemiddeld (ongeacht de groep waar ik in verkeer) en ben qua vak eigenlijk helemaal niks.

Ik had niet genoeg talent, modderde maar wat aan en dingen lukten telkens NET niet.

Dacht ik.

 

Aangezien ik nogal leergierig ben en me snel verveel begeef ik me bijna jaarlijks in nieuwe leer omstandigheden.

Dat doe ik nu al een jaar of 30 dus omdat ik telkens opnieuw ga leren heb ik ook iedere keer weer het idee dat ik er niks van bak.

 

Het duurde even voor ik besefte dat er niks hoeft te veranderen aan het koor in mijn hoofd. Het enige wat ik hoef te doen is me er niet al te veel van aan te trekken.

Dat onzekere gevoel zegt niets over mijn mens zijn, mijn kwaliteiten, mijn vaardigheden.

Kortom: het is ok om onzeker te zijn.

 

Er zijn zoveel waarheden die tegelijkertijd ook weer helemaal niet waar zijn, als je ze vanuit een ander standpunt bekijkt, dat je maar beter kunt stoppen met denken dat er vanalles mis is met jou.

 

Hieronder 3 redenen waarom jij absoluut niet hoeft te veranderen.

1.

Je bent al goed zoals je bent.

Ok, misschien was school niet je ding, weet je nog steeds niet wat je echt wilt, heb je het gevoel dat je zomaar maar wat doet en snap je niet dat anderen je niet doorhebben of vul zelf maar in..

Je bent allereerst ok zoals je bent.

Doorsnee he?

Alleen als je heel erg last hebt van iets dan wordt het tijd er iets aan te doen.

Met de nadruk op DOEN. Je hoeft dus nog steeds niets aan jezelf te veranderen. Wel misschien wat andere keuzes maken. That’s all.

2.

De anderen doen ook maar wat.

Alle mensen hebben basisemoties en als het goed is heeft iedereen wel eens last van onzekerheden, jaloezie en ander ongerief. Dat lijkt misschien niet zo maar niets is wat het lijkt.

Ja, er zijn mensen die een weg hebben gevonden voor zichzelf en weten wat ze moeten doen om vreugde en plezier en rijkdom en geluk in hun leven leidend te laten zijn. Maar ook dat is niet altijd het geval. Ik heb er wel eens dagen tussen zitten…. Man! Dan ben ik blij als ik weer in bed lig:-)

3.

Jij bent de anderen niet.

Juist door voortdurend je blik te richten op het succes van anderen  ontwikkel je de overtuiging dat je er een bende van maakt, nooit tijd hebt, beter moet kunnen, succesvoller en gelukkiger moet zijn.

En dat is niet waar.

Behalve als je het zelf heel graag wilt, baalt van je huidige omstandigheid, toe bent aan iets anders.

 

Luister

Ook al heb je geen studie, leef je alleen in een kraakpand, zit je onder de tattoos en denk je dat je nooit geschikt zult zijn voor een normale baan.

Al heb je een hele rare hobby, ben je 46 en lees je Harry Potter, kom je uit een vreselijke familie waarmee je alleen maar ruzie maakt.

Al heb je stiekem een beetje een verslaving gehad, luister je het liefst naar metal of de zangeres zonder naam.

Al zie je overal om je heen succesvolle mensen en haat je ze diep van binnen.

Al werd je gepest of pestte je anderen.

Al ben je directeur en denk je “mijn god, ik zou wel eens voor een week het klooster in willen.”

Al ben je een slechte moeder of vader, geef je je kinderen alleen maar pizza en help je de hele wereld aan gort…

 

Het is ok. Jij bent ok.

 

Pas wanneer je ten diepste voelt, denkt en ziet: ik wil het anders, het kan anders, het moet anders, zo wil ik niet zijn…. 

Pas dan ga je op zoek.

Zodat je moedig jezelf, inclusief je akeligheden, onder ogen kunt komen.

Gemotiveerd bent om dingen anders te doen dan je ze voorheen deed.

Geen oordeel meer hoeft te vellen over hoe je in elkaar steekt maar gewoon als tijdreiziger en medemens je belangrijkste ding doet.

 

Het is van de zotte dat we zo waanzinnig veel eisen stellen aan onszelf en elkaar. Tot nu toe is het liefste wat een mens wil nog steeds erbij horen en het gevoel hebben zinvol bezig te zijn.

 

Het kan zijn dat je aandacht even de verkeerde kant op was geschoten en dat je je per ongeluk een beetje teveel hebt aangepast aan de verkeerde groep mensen. Of dat je teveel tijd besteedt aan de verkeerde dingen. Dat kan.

Maar dan nog.

Veranderen?

Nee.

Dat hoef je niet.

Liefs,

Iris

Ps: wil je mijn blogs graag in je mailbox ontvangen? Meld je dan hiernaast of hieronder aan.